إضغط على الفعل في الأسفل لرؤية التصريف
| الضمير | الماضي | المضارع | الأمر | المضارع - المنصوب | المضارع - المجزوم | المضارع - نون التوكيد | الأمر - نون التوكيد |
| هُوَ | زَكَى | يَزْكَى | يَزْكَى | يَزْكَ | يَزْكَيَنَّ | ||
| هِيَ | زَكَتْ | تَزْكَى | تَزْكَى | تَزْكَ | تَزْكَيَنَّ | ||
| هُمَا - مذكر | زَكَيَا | يَزْكَيَانِ | يَزْكَيَا | يَزْكَيَا | يَزْكَيَانِّ | ||
| هُمَا - مؤنث | زَكَتَا | تَزْكَيَانِ | تَزْكَيَا | تَزْكَيَا | تَزْكَيَانِّ | ||
| هُمْ | زَكَوْا | يَزْكَوْنَ | يَزْكَوْا | يَزْكَوْا | يَزْكُنَّ | ||
| هُنَّ | زَكَيْنَ | يَزْكَيْنَ | يَزْكَيْنَ | يَزْكَيْنَ | يَزْكَيْنَانِّ | ||
| أَنْتَ | زَكَيْتَ | تَزْكَى | اِزْكَ | تَزْكَى | تَزْكَ | تَزْكَيَنَّ | اِزْكَيَنَّ |
| أَنْتِ | زَكَيْتِ | تَزْكَيْنَ | اِزْكَيْ | تَزْكَيْ | تَزْكَيْ | تَزْكَيِنَّ | اِزْكَيِنَّ |
| أَنْتُمَا - مذكر | زَكَيْتُمَا | تَزْكَيَانِ | اِزْكَيَا | تَزْكَيَا | تَزْكَيَا | تَزْكَيَانِّ | اِزْكَيَانِّ |
| أَنْتُمَا - مؤنث | زَكَيْتُمَا | تَزْكَيَانِ | اِزْكَيَا | تَزْكَيَا | تَزْكَيَا | تَزْكَيَانِّ | اِزْكَيَانِّ |
| أَنْتُمْ | زَكَيْتُم | تَزْكَوْنَ | اِزْكَوْا | تَزْكَوْا | تَزْكَوْا | تَزْكُنَّ | اِزْكُنَّ |
| أَنْتُنَّ | زَكَيْتُنَّ | تَزْكَيْنَ | اِزْكَيْنَ | تَزْكَيْنَ | تَزْكَيْنَ | تَزْكَيْنَانِّ | اِزْكَيْنَانِّ |
| أَنَا | زَكَيْتُ | أَزْكَى | أَزْكَى | أَزْكَ | أَزْكَيَنَّ | ||
| نَحْنُ | زَكَيْنَا | نَزْكَى | نَزْكَى | نَزْكَ | نَزْكَيَنَّ |
| الضمير | الماضي | المضارع | المضارع - المنصوب | المضارع - المجزوم | المضارع - نون التوكيد |
| هُوَ | زُكِيَ | يُزْكَى | يُزْكَى | يُزْكَ | يُزْكَيَنَّ |
| هِيَ | زُكِيَتْ | تُزْكَى | تُزْكَى | تُزْكَ | تُزْكَيَنَّ |
| هُمَا - مذكر | زُكِيَا | يُزْكَيَانِ | يُزْكَيَا | يُزْكَيَا | يُزْكَيَانِّ |
| هُمَا - مؤنث | زُكِيَتَا | تُزْكَيَانِ | تُزْكَيَا | تُزْكَيَا | تُزْكَيَانِّ |
| هُمْ | زُكُوا | يُزْكَوْنَ | يُزْكَوْا | يُزْكَوْا | يُزْكُنَّ |
| هُنَّ | زُكِينَ | يُزْكَيْنَ | يُزْكَيْنَ | يُزْكَيْنَ | يُزْكَيْنَانِّ |
| أَنْتَ | زُكِيتَ | تُزْكَى | تُزْكَى | تُزْكَ | تُزْكَيَنَّ |
| أَنْتِ | زُكِيتِ | تُزْكَيْنَ | تُزْكَيْ | تُزْكَيْ | تُزْكَيِنَّ |
| أَنْتُمَا - مذكر | زُكِيتُمَا | تُزْكَيَانِ | تُزْكَيَا | تُزْكَيَا | تُزْكَيَانِّ |
| أَنْتُمَا - مؤنث | زُكِيتُمَا | تُزْكَيَانِ | تُزْكَيَا | تُزْكَيَا | تُزْكَيَانِّ |
| أَنْتُمْ | زُكِيتُم | تُزْكَوْنَ | تُزْكَوْا | تُزْكَوْا | تُزْكُنَّ |
| أَنْتُنَّ | زُكِيتُنَّ | تُزْكَيْنَ | تُزْكَيْنَ | تُزْكَيْنَ | تُزْكَيْنَانِّ |
| أَنَا | زُكِيتُ | أُزْكَى | أُزْكَى | أُزْكَ | أُزْكَيَنَّ |
| نَحْنُ | زُكِينَا | نُزْكَى | نُزْكَى | نُزْكَ | نُزْكَيَنَّ |